1. Strona główna
  2. /
  3. Opis techniczny Żurawia M3

Opis techniczny Żurawia M3

Żuraw stoczniowy, różnica w nazwie odnosi się wyłącznie do miejsca pracy, a nie ma różnic w konstrukcji. Żuraw stoczniowy jest tak skonstruowany, że może wykonywać kilka operacji jednocześnie: podnosić i opuszczać ładunki, obracać wysięgnicę wokół własnej osi i zmieniać jej nachylenie, a także przesuwać się wzdłuż nabrzeża. Żurawie o podobnej konstrukcji firm: TAKRAF (NRD), oraz polskiej FUD (Fabryka Urządzeń Dźwigowych – Mińsk Mazowiecki) były również używane w Stoczni Gdańskiej. Największymi żurawiami w stoczni do dziś są żurawie firmy KONE z Finlandii o max. udźwigu 150 ton, na pochylniach dawnego wydziału K-3. Najstarszymi urządzeniami dźwigowymi zachowanymi na terenie Młodego Miasta są: żuraw z 1936 r., na terenie „B” – dawnej Schichau Werft Gmbh, oraz żuraw z 1937 r., posadowiony na estakadzie przy budynku Mleczny Piotr, na terenie „A” – obecnie na terenie Stoczni Cesarskiej.

Opis techniczny urządzenia

Jest to żuraw bramowy (zwany też portalowym), produkcji NRD, ma podstawę w kształcie „bramy” nad ciągami transportowymi (np. torami kolejowymi, lub drogą). Pierwotnie żuraw był wyprodukowany i zbudowany jako półbramowy – widok przedstawiony na rysunku obok. Następnie został zmieniony do obecnej konstrukcji bramowej.

Posiada on podwozia i koła na szynach z własnym napędem, (mechanizm jazdy) dzięki czemu dźwig żuraw jest zdolny do przesuwania się wzdłuż nabrzeża. Na szczycie podstawy zamontowana jest część obrotowa, którego — wysięgnika zaopatrzony jest w hak do transportu ładunków. Po drugiej stronie ramienia żuraw posiada przeciwwagę stabilizującą pracę rządzenia pod obciążeniem. Jest to konstrukcja wypadowa, gdzie cały mechanizm pochyla się w taki sposób, że przenoszony ładunek pozostaje zawsze na tej samej wysokości; dopiero po osiągnięciu odpowiedniego położenia opuszczany jest (lub podnoszony) za pomocą cięgnika.

Konstrukcja kratownicowa pozwalała na pracę w warunkach silnego wiatru, przejezdny, szynowy częściowo nitowany i spawany. Producent: VEB Kranbau Eberswalde (NRD), w produkcji od połowy lat 50 – tych XX w.

Podstawowe dane techniczne

rok produkcji: 1962
stoczniowy nr dozorowy/boczny ewidencyjny: 55
napęd: elektryczny
zasilanie: podziemna instalacja elektryczna w tunelu przykrywanym płytami
udźwig: 10 t
wysięg: 7,5 / 30 m
wysokość podnoszenia: 40 m
rozstaw szyn: 7,55 m.
masa: ok. 350 ton.

Lokalizacja: Nabrzeże Wyposażeniowe i Nabrzeże Poremontowe – ul. Wyposażeniowców, przy dawnym wydziale montażu silników S-5, Zakładu Budowy Silników Stoczni Gdańskiej im. Lenina w l. 1962 – 92.

Przeznaczenie: dostosowany do współpracy z drugim żurawiem, służył do transportu bliskiego zasięgu elementów wyposażenia okrętowego. Podczas procesu wyposażania statku żurawie przenosiły urządzenia i instalacje z hal produkcyjnych oraz wagonów kolejowych na budowaną jednostkę.

Oprócz podzespołów głównych silników napędowych, były to różnego rodzaju kotły parowe, windy trałowe, maszty i bomy, pokrywy ładowni, urządzenia sterowe, rurociągi, ciągi technologiczne do obróbki ryb, urządzenia chłodnicze, meble okrętowe oraz inne elementy wyposażanych jednostek.

Obecny właściciel (2019): Stocznia Cesarska Development.
Stan techniczny: wycofany z eksploatacji 27 listopda 2002 roku.
Obecne przeznaczenie: atrakcja turystyczna – platforma widokowa.

Opracowanie: Morska Fundacja Historyczna 2019 i Stocznia Cesarska Development